Blik achter de schermen vaccinatiecentrum De Waai

Na het proefdraaien in februari is de vaccinatiecampagne intussen op kruissnelheid gekomen. Per dag worden nu tienduizenden Belgen gevaccineerd. Intussen zijn alle zorgverleners en bijna alle 65+-ers minstens een eerste keer gevaccineerd. De volgende groepen zijn de mensen met onderliggende gezondheidsproblemen. Ook mensen met essentiële beroepen komen nu snel aan de beurt. En dan gaan we van start met de brede bevolking. De ambitie van het Agentschap Zorg & Gezondheid is dat tegen 11 juli elke Vlaming (18+), die dat wil, minstens een eerste vaccin heeft gekregen. Inwoners van Laakdal moeten naar vaccinatiecentrum De Waai voor hun prikje. Professionele zorgverleners en vrijwilligers zorgen ervoor dat alles gesmeerd verloopt. Wij zetten graag enkele Laakdalse vrijwilligers in de kijker!

“Ik kijk altijd positief naar de toekomst. Dat maakt het leven makkelijker.”
Robert Neuts

Robert, 68 jaar, is vrijwilliger bij de helpdesk. Bij de helpdesk kunnen inwoners terecht met hun vragen over het vaccinatiecentrum of hun afspraak. “Op deze manier kan ik als gepensioneerde toch nog mijn steentje bijdragen tot de actieve maatschappij. Ik doe mijn best en wil er mee voor zorgen dat dit allemaal snel voorbij is. En dat met alle plezier”, vertelt hij.

“Zeker bij de oudere bevolking kwam het veel voor dat zij een oproepingsbrief kregen, maar hun afspraak niet digitaal konden inboeken. Zij zijn niet vertrouwd met QR-codes en scannen. Maar er waren ook nog problemen met het boekingssysteem. Wij hielpen hen dan. Verder is het ook mijn taak om een antwoord te bieden op algemene vragen: bijvoorbeeld over hoe het er aan toegaat, hoe ze er kunnen geraken, welke hulpmiddelen er voor mindermobielen beschikbaar zijn... Dan laat ik hen weten dat er bijvoorbeeld rolstoelen ter beschikking zijn, stewards om hen te begeleiden en dat er voldoende parking is en het centrum makkelijk bereikbaar is. De meest gestelde vraag gaat toch wel over de veiligheid van de vaccins. Ik probeer de beller dan gerust te stellen. En dat blijkt te helpen want we hebben nauwelijks no-shows!”

Robert

“Ik wil actief bezig zijn, iets kunnen betekenen en vooral mensen helpen.”
Karin Van Gool

Voor Karin is het haar eerste vrijwilligerswerk. Ondertussen draaide ze al meerdere keren mee in het vaccinatiecentrum. “Ik heb me opgegeven vooral om in beweging te blijven, actief te zijn. En natuurlijk om anderen te helpen. In mijn bijberoep zit ik de hele tijd achter mijn computer. In de winter is het te koud om buiten te komen of in de tuin te werken. Je ziet je vrienden en familie minder en voor de rest kan je niet veel doen. Dat was een reden te meer om me op te geven. Zo ben ik nu toch met iets zinvols bezig én kan ik mensen helpen.”, aldus Karin.

Karin zet zich vooral in aan het onthaal. Daar ontvangt ze de mensen en checkt ze hen correct in. Ze vertelt: “De meeste mensen komen binnen met een lach: ‘Oh we krijgen eindelijk ons vaccin’, en ze zijn blij. Maar ik heb ook al een paar mensen gezien die wat angstig zijn en die je moet geruststellen. Niet zozeer voor het spuitje zelf, maar voor de mogelijke bijwerkingen. Er zijn mensen die zich even grieperig voelen, maar er zijn er ook die helemaal niets voelen. Dat hangt af van persoon tot persoon en dat weet je niet op voorhand. Dat is hoop en al een dag of één, twee. In vergelijking met corona… Mijn keuze is snel gemaakt.”

Karin

“Wij kunnen iets betekenen voor anderen en daar halen we veel plezier uit.”
Fons Vervest en Marleen Thys

Fons en Marleen doen al jaren vrijwilligerswerk. “We dragen ons steentje bij om de pandemie zo snel mogelijk uit het land, uit de wereld te helpen. We zijn sociaal geëngageerd en willen iets betekenen voor de medemens. Omdat we al veel vrijwilligerswerk doen, was de keuze ook hier snel gemaakt.”

Fons en Marleen zijn heel tevreden over de organisatie in het vaccinatiecentrum. Fons: “Alles is zo goed geregeld dat iedereen weet wat er van hem verwacht wordt. Dat takenpakket is heel uiteenlopend. Marleen helpt voornamelijk bij het onthaal en ik in de wachtruimte, waar mensen 15 minuten blijven na de vaccinatie om te zien dat ze niet onwel worden. Het kan zijn dat ik volgende keer de taak van Marleen overneem en achter de computer zit. Dat maakt het leuk, die afwisseling. Zo krijg je ook een totaalzicht over het hele centrum. Het is fijn om anderen te leren kennen en te ontdekken wat hun reden is om hier vandaag te staan. Ik hoop dat we over jaar, samen met alle medewerkers, kunnen terugkijken en opgelucht ademhalen. De pandemie is voorbij, we zijn er vanaf. Dat is waarvoor we het doen.”

Fons en Marleen

“Mijn jarenlange ervaring komt van pas.”
Dirk Darmont

Dirk, 66 jaar, gaf zich voor de eerste keer op als vrijwilliger in de zorgsector. Als medisch nucleair technoloog heeft hij tijdens zijn loopbaan duizenden injecties gegeven en injectiepreparaten klaargemaakt. Dirk: “Ik heb mijn werk altijd heel graag gedaan en nu kan ik mijn expertise nog eens ten dienste stellen. Dat begint met het klaarmaken van de spuitjes. De timing is belangrijk, eens ze zijn klaargemaakt, is de houdbaarheid beperkt. Bij elke bezoeker nemen we een anamnese af. We stellen enkele eenvoudige vragen zodat eventuele risico's op voorhand worden uitgesloten en kijken of speciale voorzorgen op hun plaats zijn. Hierna volgt de eigenlijke vaccinatie, wat uiteindelijk nog het simpelste is. We kijken allemaal uit naar de levering van voldoende vaccins, zodat we op volledige capaciteit kunnen draaien.”

Als het grootste deel van de wereldbevolking gevaccineerd is, dan pas zal Dirk ‘op zijn gemak’ zijn. “Door het vele reizen worden deze ziekten gemakkelijk over de hele wereld verspreid en dat is net hetgeen zo'n virus graag heeft, ‘verse voedingsbodems’. Daarom wordt er ook hier in ons kleine landje zo de nadruk gelegd op het terugdringen van sociale contacten. Je kan zo'n virus alleen maar verslaan door het virus letterlijk te laten uithongeren. We moeten volhouden en ervoor zorgen dat we niet te snel loslaten. Dat geeft het virus weer de kans om verder te muteren. Maar desondanks sta ik optimistisch in het leven en denk ik dat we stilaan wel naar een soort normale toestand kunnen gaan. Ik kijk ernaar uit om onze sociale skills terug ten volle te benutten.”

Dirk